شماره پنج: مدرسه

گِیم‌ها، مهمانِ سرزده و خودخوانده

پاره‌ای از بخش دوازدهم /چیزهایی که باید بدانیم/ مغز پژوهی، درمان‌های تازه و الباقی

نویسنده: ماریه رفیعی
ما بین رایانه‌ها، گوشی‌ها و سیستم عامل‌ها احاطه شده‌ایم. پدرها و مادرها نشسته‌اند پای لپ‌تاپ‌های‌شان، گوشی در جیب، تبلت روی میز. از پشت لپ‌تاپ سر بالا می‌آورند که: «بچه‌جان به گوشی دست نزن، پِلی‌استیشن را خاموش کن، بازی بس است. اصلا مشق‌هایت را نوشتی؟» تکنولوژی شده‌است بلای جانِ درس و مشق و پیشرفت بچه‌های‌مان.
از این مهمانِ خودخوانده چه گریزی است و اصلا چه نیازی است به گریز؟ یک نگاه به محیط بازی‌های رایانه‌ای بیندازید، پر از رنگ، اعتیادآور و جذابند. پس چرا عِنان تکنولوژی و بازی‌های رایانه‌ای را در دست نگیریم و  دست‌شان را نگذاریم توی دستِ آموزش؟گیم اغلب بازی‌های رایانه‌ای برای بچه‌های هفت تا هجده‌ساله ساخته می‌شوند. درست زمانی که بچه‌ها به مدرسه می‌روند. کافی‌ست یکی از این بازی‌ها به دست یکی از همین بچه‌مدرسه‌ای‌ها برسد تا به‌سرعت نفوذ کند بین همة هم‌کلاسی‌ها. بچه‌ها درگیر می‌شوند. دائم تلاش می‌کنند بازیکنِ بهتر و بهتری شوند. عطش پیشرفت و طی کردن مراحل را دارند. حالا تصور کنید این عطش برای یک بازی آموزشی باشد.

ادامه مطلب را در بهروان شماره پنجم (مدرسه) بخوانید.
خرید از سایت: behravanmag.com
نسخه الکترونیکی: jaaardotcom
خرید حضوری: پیشخوان دکه‌ها و کیوسک‌های روزنامه‌فروشی و کتاب‌فروشی‌های نشرِ چشمه

برچسب ها

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن