شماره چهار: عشق

روایتِ بیست‌و‌پنچ تومنیِ تماماً فلزی

پاره‌ای از بخش هشتم – چرخه – شغل در خدمت روان‌شناسی

نویسنده: مسعود ریاحی

دوسالِ تمام؛ جلویِ مغازه‌ پدرم بساط می‌کردم، با همان جنس‌هایی که او در مغازه‌اش داشت و می‌فروخت. از خودش خریده بودم‌شان؛ به‌همان قیمت هم قرار بود بفروشم‌شان. دقیقا جلویِ درِ مغازه‌اش. اولین حضورِ رسمی من در قامت یک شغلِ آبرومند بود؛ در هشت تا ده سالگی‌ام. در مغازه‌ کوچک‌ِ پدرم، از آفتابه‌ مستراح و آب‌کش تا رُژِلب و ریمل و … پیدا می‌شد؛ در رنگ‌ها و سایزهای مختلف. من؛ فقط لوازمی که مربوط به زنان می‌شد را بساط می‌کردم. اَکلیل و تِلِ مو و گیره و جوراب و این‌طور چیزها. مدام همان‌جا بودم. صبح به صبح می‌آمدم و کنارِ درِ ورودی، پارچه‌ای پهن می‌کردم و جنس‌ها را می‌چیدم روی آن و بعد می‌نشستم روی صندوقِ چوبی‌یی و نگاه می‌کردم به مشتری‌های پدرم. طوری از کنار من رد می‌شدند که انگار مواظب‌اند به‌جایی نمالند. کسی چیزی از من نمی‌خرید. مشتری‌هایش؛ اوایل با خنده، بعد با تعجب و اواخرش با حالتی شبیه به ترس، نگاهم می‌کردند و داخل و خارجِ مغازه می‌شدند. به پدرم چیزهایی می‌گفتند راجع‌به‌ من. می‌دیدم که با انگشت اشاره می‌کنند گاهی سمتم. پدرم اما هیچ نگفت در این دوسال؛ نه مخالفتی و نه تشویقی. نه تعجبی و نه هیچ‌چیزِ دیگری که معلوم کند چه توی سرش می‌گذرد وقتی بساطم را جلویِ در مغازه‌اش می‌بیند. می‌دانست انگار برای چه آن‌جا هستم، منی را که خودم نمی‌دانستم چه شد که اول‌بار، بساط کردم آن‌جا. آغازش را یادم نیست. خاطره‌ای‌ست از وسطش. انگار که قیچی کرده باشند صفحه‌ اولِ دفترچه‌ای را؛ درست از آن‌جایی که من نشسته‌ام روی آن صندوقِ چوبی، پشتِ بساط.

ادامه مطلب را در بهروان شماره چهارم (عشق) بخوانید.
خرید از سایت: behravanmag.com
نسخه الکترونیکی: jaaardotcom
خرید حضوری: پیشخوان دکه‌ها و کیوسک‌های روزنامه‌فروشی و کتاب‌فروشی‌های نشرِ چشمه

برچسب ها

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن