شماره سه: شادی

نگاه دوم: کتاب، شادی می‌آورد

 

پاره‌ای از بخش دهم /الف/ ادبیات از منظر روان‌شناختی

نویسنده: احسان رضایی

کتاب‌های خوش‌خوان و سرگرم‌کننده. به پیشنهاد ما این کتاب‌ها می‌توانند راحت خوانده شوند. و شاید در تعطیلاتِ نوروز سرگرمی‌ خوبی برای روزها و شب‌های بهار باشند.

«میم عزیز» نوشته محمد حسن شهسواری. راوی این رمان نویسنده میان‌سالی‌ است که هم‌زمان در حال نوشتن رمان و فیلمنامه‌ای ا‌ست که در هر دو آن‌ها از شخصیت‌های افراد پیرامون خود الهام می‌گیرد. راوی، شناسنامه شخصیت‌های رمان، صحنه‌های آن و صحنه‌های فیلم‌نامه را به صورت قطعه قطعه در اختیار خواننده قرار می‌دهد و در خلال آن‌ها زندگی خود را نیز مرور می‌نماید. در «میم عزیز» خواننده از میان مارپیچی از این خرده روایت‌ها، صحنه‌ها و شناسنامه‌ها تا انتهای کتاب پیش می‌رود و همان‌جا که کتاب تمام می‌شود، تنها به پایانی غیر قطعی از داستان می‌رسد. این رمان در واقع داستانی برای نویسنده‌هاست و احتمالا لذت خواندن آن برای این قشر بسیار بیشتر خواهد بود. اما ماجراهای آن قطعا برای مخاطب عام نیز جذاب است.

راوی داستان به دنبال کشف هویت خود است و سردرگمی او در تمام طول رمان خواننده را درگیر می‌کند. او به دنبال کشف هویت خود به اطرافیانش نگاه می‌کند و سعی می‌کند بازتابی از هویت خود را در آن‌ها پیدا نماید. یکی از عمده‌ترین نقاطی که درگیری هویتی راوی در آن بسیار مشهود است، طبقات و دسته‌بندی‌های اجتماعی‌ست؛ در برخورد وی با «فریبا فیاض» بحث‌های زیادی در مورد دسته‌بندی‌های اجتماعی امروز سر می‌گیرد، «جهان اولی‌ها»، «صاف‌ها»، «کج‌ها»، «شمرونی‌ها»، «شوشی‌ها» و غیره… از مثال‌های عناوین و دسته‌بندی‌های مختلفی است که راوی سعی دارد به نوعی هویت اجتماعی و جایگاه طبقاتی را در آن‌ها بیابد. تصور راوی این است که با مرزبندی جغرافیایی و منطقه‌بندی می‌تواند به نوعی خود را به دسته‌ای یا گروهی متصل نموده و با توجه به مشخصات کلی این گروه به نوعی هویت خود را باز تعریف کند…

ادامه مطلب را در بهروان شماره سوم (شادی) بخوانید.
خرید از سایت: behravanmag.com
نسخه الکترونیکی: jaaardotcom
خرید حضوری: پیشخوان دکه‌ها و کیوسک‌های روزنامه‌فروشی و کتاب‌فروشی‌های نشرِ چشمه

برچسب ها

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن