شماره دو: اوتیسم

ناکارآمدیِ مغز اجتماعی

پاره‌ای از بخش دوم/ما چگونه ما شدیم/ در بابِ روان‌شناسی تکاملی
نویسنده: رامین قاسم‌زاده

ناکارآمدیِ مغز اجتماعی به مشکلات زود‌هنگام در رشد شناخت اجتماعی کودکان منجر می‌شود. ناکارآمدی مغز اجتماعی موجب می‌شود که افراد مبتلا به اوتیسم اطلاعات اجتماعی را به شیوهای متفاوت از همسالانی که رشد بهنجار دارند، بفهمند و به آن پاسخ دهند. مشکلات شناخت اجتماعی در کودکی نمایان می‌شود و به رشد کمبودهای اجتماعی شدید و عقب‌ماندگی در سخن‌گفتن منجر می‌شود. نبودِ توجه مشترک، مشکلات با جهت‌گیری اجتماعی، عقب‌ماندگی و فقدانِ همدلی از عواملی هستند که باعث می‌شوند کودکان مبتلا به اوتیسم اطلاعات اجتماعی را متفاوت با همسالان خود که رشد بهنجار دارند، پردازش ‌کنند. یکی از روش‌های عمده‌ای که کودکان دربارۀ محیط پیرامون خود می‌آموزند، توجه مشترک است. منظور از توجه مشترک این است که کودک بتواند به‌همراه مراقب، یک شیء یا یک رویداد را موردِتوجه قرار دهد. در کودکانی که رشد بهنجار دارند، توجه مشترک بین 6 تا 18 ماهگی نمایان می‌شود. فقدانِ توجه مشترک ممکن است در فراگیری زبان، دانسته‌هاي عمومی و هوش، موجبِ مشکلات مختلف شود. در کودکانی که مبتلا به اختلال طیف اوتیسم تشخیص داده می‌شوند، در طول دو سال اول زندگی اغلب مشکلات مشخصی را در توجه مشترک نشان می‌دهند. نابهنجاری‌های مغزی ممکن است زیربنایِ مشکلاتی با جهت‌گیری اجتماعی را تشکیل دهند. بیشترِ کودکانی که به‌طور بهنجار رشد می‌کنند، در جهت‌گیری اجتماعی توانایی‌های رشد‌یافته‌ای از خود نشان می‌دهند.

برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن