شماره دو: اوتیسم

مدل انگیزشی اجتماعی سطح دوم: در سطح زیست‌شناختی

پاره‌ای از بخش دوم/ما چگونه ما شدیم/ در بابِ روان‌شناسی تکاملی

نویسنده: رامین قاسم‌زاده

تحقیقات نشان داده‌اند که رفتارهای تقویت‌کننده و نگه‌دارندۀ تعاملات، از مراحل اولیۀ تکاملی انسان وجود دارند و به نظر می‌رسد که غالباً خارج از حوزۀ خودآگاهی است. نمونه‌ای از این رفتارها، تمایلِ ناخودآگاه به تقلید رفتارهای غیرکلامی دیگران است که شدت آن می‌تواند با میزان همدلی تناسب داشته باشد.

سطح دوم: در سطح زیست‌شناختی؛ نواحی مغزی شامل آمیگدال، استریاتوم قدامی، و نواحی اوربیتال و ونترومدیال پره فرونتال در فرایند انگیزش اجتماعی نقش مهمی دارند.

این نواحی البته به‌طور مجزا عمل نمی‌کنند ولی هریک نقش خاصی در تکمیل این چرخه دارند. نتایج نشان می‌دهد که تفاوت‌های عملکردی در شبکۀ اوربیتوفرونتال-استریاتوم-آمیگدال با تفاوت‌های شخصی در انگیزش اجتماعی ارتباط دارند. مطالعات همچنین نشان داده‌اند که سازوکارهای انگیزش اجتماعی حداقل تا حدودی تحت تأثیر سیگنال‌های نوروپپتیدی هستند و در این زمینه نقش اکسی‌توسین در تعامل با دوپامین بسیار قابل‌توجه است. علاوه‌براین، اپیوئیدهای درون‌زا، کانابینوئیدها و مکانیسم‌های دوپامینی، گلوتاماتی و کولینرژیک در پدیدۀ انگیزش اجتماعی بسیار حائز اهمیت هستند.

برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

همچنین ببینید
بستن
دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن