شماره دو: اوتیسم

مادر فرزندِ خاص بودن

پاره‌ای از بخش پنجم/ فانوس

نویسنده: زینب‌سادات جهرمی

نقش مادران در تکوین شخصیت فرزندان بسیار مهم است. امروزه در کنار تمامیِ نقش‌هایی که یک زن به‌عهده دارد، مهم‌ترین نقش او گویا همین نقش مادری می‌شود. در اینجا می‌خواهیم از «مادری» سخن به‌زبان آوریم که نقشش دشوار، گاهاً نفس‌گیر و همواره همراه با هزار اُمید و آرزو است.

مسیر مادرِ فرزند مبتلا به اوتیسم بَس پُرپیچ‌و‌خم و ناهموار است. اگر با آنها گفت‌و‌گو کرده باشید درخواهید یافت که آنها چه روزها و فصل‌ها گذرانده‌اند و چه اقداماتی را پیش برده‌اند برای آنکه فرزندشان حتی شده قدری تغییر یابد. تغییری که شاید خیلی‌هایشان دقیق هم نمی‌دانند چه هست؟ تغییری که حتی برای خودِ روان‌شناسان هم آشکار نیست. اما پا پَس نمی‌کشند و با پشتکاری بی‌مثال رو به جلو می‌روند. برای آنکه بدانید تا کردن با یک کودکِ درخودمانده چه مشکلاتی دارد، کافی است با درمانگران این کودکان گَپ‌و‌گفت کنید. از آنها بپرسید یک ساعت با آنها چگونه است؟ چگونه می‌گذرد؟ و چگونه خواهد بود؟ بعد از آن شاید توانستید، تأکید می‌کنم شاید توانستید یک‌ساعت یک مادر فرزند مبتلا به اوتیسم را درک کنید. در این یادداشت می‌خواهم تلاش کنم بگویم اگر مادری دریافت که فرزندش مبتلا به اوتیسم است باید چه ویژگی‌هایی داشته باشد و بهتر است چه کارهایی بکند. این ویژگی‌ها، نُسخه نیستند که برای همه پیچیده شوند. این ویژگی‌ها تنها یک‌سری راهکار هستند که شاید دانستن آنها بتواند مادری را در مسیرِ پیش‌ِ رویش دلگرم و مطلع کند.

برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن