شماره دو: اوتیسم

فرزندِ شما غیرِعادی نیست.

اگر مادری دریافت که فرزندش مبتلا به اوتیسم است باید چه ویژگی‌هایی داشته باشد و بهتر است چه کارهایی بکند. این ویژگی‌ها، نُسخه نیستند که برای همه پیچیده شوند. این ویژگی‌ها تنها یک‌سری راهکار هستند که شاید دانستن آن‌ها بتواند مادری را در مسیرِ پیش‌ِ رویش دلگرم و مطلع کند.

یک: فرزندِ شما غیرِعادی نیست.

توضیح: شما همواره این را باید در چهارگوشۀ ذهنتان داشته باشید که فرزندتان تفاوتی با دیگران ندارد. او در انجام فعالیت‌هایش ضعف دارد. او نیاز به توانمندی، تمرینات و آموزش‌های ویژه دارد.

دو: بهترین اقدام آغاز درمان است.

توضیح: مرحله‌ای جانکاه پس از تشخیص است. به یک نگاه بسنده نکنید. وقت بگذارید و کودکتان را به مراکزِ آزمون‌پَس‌داده و باتجربه ببرید و ببینید تشخیص‌ها شباهت دارند یا خیر؛ پس از آن برای شروع درمان شتاب کنید.

سه: پذیرایِ تغییراتِ حداقلی و جزیی باشید.

توضیح: به این دل نبندید که مراکز درمانی معجزه می‌کنند و علائمی که موجب شده شما کودکتان را به آنها بسپارید یک‌ماهه از بین می‌روند. سعۀ ‌صدر داشته باشید که راهی سخت و طولانی در پیش دارید. به هر رویکردِ درمانی‌ای که برای فرزندتان ترتیب‌ داده‌اند اعتماد کنید. تغییرات در روان‌شناسی، تدریجی است.

چهار: هر ماه، امیدوارتر از ماهِ قبل.

توضیح: به‌طور حتم این مورد شعار به‌نظر می‌رسد اما کاراست. هرچه این احساس در شما تقویت شود پیشرفت کودکتان مُیسرتر خواهد شد. این مورد در راستای موارد قبلی است.

پنج: تلاش کنید با کمک تیمِ درمانی توانمندی‌ها و نقاطِ قوت کودک را بشناسید.

توضیح: این عامل موجب می‌شود شما به ادامۀ درمان خوش‌بین باشید. درمان را تا رسیدن به نتیجۀ مطلوب پیش ببرید.

شش: اینجا و آنجا نروید.

توضیح: اگر احساس می‌کنید کودک به‌تدریج، آهسته و پیوسته در حالِ پیشرفت هست به نظرات دیگران توجه نکنید. اینکه آشنایتان می‌گوید جایی را می‌شناسد که فوق‌العاده است و هرکسی رفته جواب گرفته را در حد یک تبادل اطلاعات در نظر بگیرید. بهتر است دربارۀ رویکرد درمانی توصیه‌شده تحقیق کنید و راجع‌به آن اطلاعات به‌دست بیاورید اما روند درمانی‌ای که برای کودکتان درحال انجام است را قطع کنید. اگر دریافتید که آشنایتان بیراه نمی‌گوید با تیم درمانی کودکتان صحبت و مشورت کنید. از آنها بپرسید برنامه‌ریزی آنها تا به‌ کجا ادامه دارد و به‌نظرشان برای کودک سودمند هست تغییر شیوۀ درمان دهد.

هفت: از حرف‌زدن درباره درخودماندگیِ فرزندتان با دیگران نهراسید.

توضیح: والدین موفق کودکان درخودمانده معمولاً کسانی هستند که این مورد را در مراودات روزمرۀ خود به‌کار بسته‌اند. گاهی خودِ والدین شرایط را غیرطبیعی جلوه می‌دهند. مثلاً کودکشان را به مهمانی‌ها و سفرها نمی‌برند. شرایط غیرطبیعی کودک را خواستۀ غیرطبیعی می‌سازد.

هشت: به خودتان افتخار کنید.

توضیح: اینکه پا پَس نکشیده‌اید و تا آنجا که ممکن بوده و هست پیش رفته‌اید. بدانید شما در نظرِ دیگران فوق‌العاده هستید. اراده، پشتکار و آرزومندی شما نایاب، ارزشمند و ستودنی است.

برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

دکمه بازگشت به بالا
بستن
بستن